از یه هدیهٔ شخصی شروع شد

بین سالگرد شروع آشناییمون و تولد همسرم فقط شانزده روز فاصله بود. ما بعد از یک سال آشنایی با هم ازدواج کرده بودیم و این اولین تولدش بعد از ازدواجمون بود.

مدت‌ها داشتم فکر می‌کردم چی براش بگیرم. یه چیزی می‌خواستم که واقعاً مال خودمون باشه؛ نه فقط یه هدیه که کاغذش رو باز کنه و تموم بشه.

هر شب دقیقاً ساعت دوازده یه بخش تازه براش باز می‌شد. از شب اول هم شروع کردم به نوشتن یه دلنوشتهٔ دنباله‌دار؛ نه یه متن جدا برای هر شب.

براش گفتم قبل از اومدنش زندگی من چه شکلی بود، چطوری کم‌کم عاشقش شدم و توی دلم چی گذشت. هر شب یه تیکه از حرف‌هایی رو می‌خوند که شاید هیچ‌وقت این‌طوری یکجا بهش نگفته بودم.

توی انگلیسی، Haven یعنی پناهگاه — جایی امن برای آرامش. اسم همسرم رو توی گوشی‌ام با همین نام ذخیره کرده بودم؛ چون برای من پناهگاه امنم بود. جایی که می‌تونستم آروم بشم و خودم باشم.

وقتی دنبال اسم برای این هدیه می‌گشتم، دیدم چی بهتر از این؟ همون اسمی که از قبل مالِ اون بود، الهام‌بخش من شد برای ساختن این سفر شانزده‌شبه — و در نهایت برای ساختن همین محصول.